در حالی که شمارش معکوس برای وداع با پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب آغاز شده، فضای شهر میان بهتِ «آخرین دیدار» و ارادهی «ادامهی راه» دستوپای میزند. در فاصله کمتر از ۴۸ ساعت تا آغاز رسمی مراسم در مصلی تهران، دوربینها نه تنها تدارکات لجستیکی، که لرزش دستان مردمی را ثبت میکنند که باور ندارند این، پایانِ یک آغوش است.
به گزارش دیدبان 24، اینجا مصلی تهران است؛ جایی که تا کمتر از ۴۸ ساعت دیگر، قلب تپنده ایران خواهد بود. اما امروز، فضای اینجا با همیشه متفاوت است. دستگاههای مهپاش، گویی برای خنک کردن هوایی که از سنگینیِ بغضها رو به گرمی میرود، به خط شدهاند. از دقایقی قبل، تستِ این دستگاهها در محوطه باز مصلی آغاز شده است؛ صدایی خفیف و ممتد که در سکوت پیش از طوفانِ جمعیت، بیش از هر چیز شبیه به هقهقهای فروخورده است.
امروز بیشترین واژهای که بر زبان مردم جاری بود و در قاب دیوارنگارههای شهر خودنمایی میکرد، «آخرین وداع» بود. اما در میان این روایتهای رسمی، حقیقت دیگری در جریان است؛ حقیقتی که من به آن باور دارم: نه خامنهایِ شهید به این سادگی آغوش خود را از این ملت رها خواهد کرد و نه این ملت دست از دامن او خواهد کشید. این وداع، حتی در دراماتیکترین تعریفِ تراژدی هم نمیگنجد؛ چرا که شهادت، پایانِ خط نیست، بلکه آغازِ فصلی تازه از مسئولیت برای امتی است که مبعوث شدهاند.
وقتی صحن مصلی را میبینم، تصویر «سعی صفا و مروه» در ذهنم نقش میبندد. این حضور، نه فقط یک آیین سوگواری، که یک «طواف» است؛ طواف عاشقانی به دورِ معشوق که دستهایشان قرار است سرنوشت این «وداع با بازگشت» را رقم بزند. مردم میآیند تا گواهی دهند اندیشهی آقای شهید ایران را نمیتوان ترور کرد و راهِ او را در هیچ خاکی دفن کرد.
در حقیقت، تشییعهای پیش رو در تهران، قم و مشهد، چیزی فراتر از بدرقه جسم مبارک است. این، یک «بیعت» است؛ بیعتی با راه، مکتب و اندیشهی رهبر شهید. ملت ایران میآیند تا بگویند نسبتِ میان مردم و رهبر، فراتر از یک رابطه عاطفیِ مقطعی است؛ این یک پیوند تاریخی است که از چهاردهم خرداد ۶۸ ریشه دوانده و امروز در امتدادِ رهبری جدید، جان تازهای میگیرد.
حضور میلیونی مردم، پاسخی کوبنده و دندانشکن به کسانی است که گمان میکردند با ترور، چرخِ حرکتِ انقلاب اسلامی از کار میافتد. این جمعیتِ در حال خروش، پیام صریحی دارد: «شهادت، پایانِ راه نیست، آغاز فصل تازهای از مسئولیت است.»
ما به رهبر شهیدمان نمیگوییم «خداحافظ». ما میگوییم «به امید دیدار»؛ به امید دیدار در همنشینی با سیدالشهدا (ع). اما تا آن وعده الهی، عهدمان همچون کوه استوار است. پرچمی که او با صلابت بر دوش داشت، لحظهای بر زمین نخواهد ماند.
به گزارش به گزارش دیدبان 24 به نقل از خبرگزاری دانشجو، تمهیدات لازم برای حضور گسترده اقشار مختلف مردم در مصلی تهران فراهم شده است و نگاهها اکنون به روز موعود دوخته شده است؛ روزی که در آن، بیعت با راه امام شهید و استمرار آن در پرتو رهبری حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای، به نقطه اوج خود خواهد رسید.
